دانلود فیلم چهارشنبه خون به پا می شود

وقتی پولت زیادی کند و چندتایی فیلم هم دیده باشی و عشق شهرت هم کورت کرده باشد، تصمیم می‌گیری به راحتی آب خوردن فیلم بسازی. پولت را می‌ریزی وسط و یک فیلم‌نامه هم کپی می‌کنی به سبک کارهای جنایی ـ پلیسی خارجی و بعد دو سه تا بازیگر خوب را هم به بهانه‌ی پول دعوت می‌کنی و همه چیز آغاز می‌شود. مهم نیست قبلاً چه کرده‌ای و چه نکرده‌ای (قبلاً فقط یک فیلم به شدت ضعیف و زیرزمینی و خانوادگی به نام «چهارشنبه‌ی لعنتی» (اینجا) بازی کرده‌ای که سر و تهش معلوم نبود و آن‌جا هم احتمالاً باز با پول خودت همه‌ی کارها را پیش برده‌ای)، اصلاً مهم نیست. مهم این است که پول داری، پولداری. می‌توانی در فیلم آن‌قدر از خودت نمای نزدیک بگیری، آن‌قدر روی خودت زوم کنی و حتی عکست را بزرگ کنی و بزنی روی دیوار اتاقت که همه خسته شوند. خب بشوند! مهم این است که تو را بشناسند. خودت نقش اول هستی و کارگردان و نویسنده و حرف، حرفِ خودت است. پس حسابی می‌توانی بتازی. چون بوی پولت از ده کیلومتری هم حس می‌شود حتی اگر دلت خواست می‌توانی کلی دیالوگ عجیب و غریب هم در دهان خودت بگذاری و حسابی جلوه‌گری کنی. مثلاً بگویی: ((یه خواهر داشتم از برگ گل نازک‌تر، یه دوست داشتم از آب زلال‌تر)) یا بگویی: ((مرز جنون و نبوغ از یه خط باریک‌تره، می‌دونم. من اون خط رو رد کردم)) و از این حرف‌های دهان‌پرکن. از آن چند تا فیلم خارجی گنگستری که دیده‌ای، می‌توانی صحنه‌هایی را در فیلم خودت کپی کنی. مثلاً آدم‌بده‌ی داستان را نشان بدهی که دو زن، چپ و راستش نشسته‌اند. اما چون این‌جا خط قرمزهایی وجود دارد، مجبوری زن‌ها را با چادر چاقچور نشان بدهی. می‌توانی نوچه‌ی آدم‌بده را هم نشان بدهی که دارد نوشیدنی کف‌دار می‌خورد اما باز چون این‌جا خط قرمزهایی هست، همه می‌دانیم که آن نوشیدنی «دلستر» خودمان است نه «اِفِس پیلسن»! یا باز می‌توانی به سبک فیلم‌های خارجی، در لحظه‌ای کوتاه، گروگان‌گیرها را کنار هم بنشانی تا از زندگی نکبت‌بار خود بگویند و درد دل کنند که مثلاً این‌طوری بیننده با آن‌ها همذات‌پنداری کند. یا اصلاً خودت به عنوان نقش اول می‌توانی با چند دیالوگ دهان‌پر‌کن، احساسات مخاطب را برانگیزی و برای هل دادنِ بیشتر او در انگیزش احساسات، چند نما از گروگان‌ها نشان بدهی که دارند گریه می‌کنند به حرف‌هایت. اصلاً چه اهمیتی دارد که پلیس‌های داستانت احمقانه هستند؟ آدم‌بده‌ی داستانت بی‌معناست و کاریکاتوری؟ چه اهمیتی دارد که باقی شخصیت‌ها هم همین‌طور کاریکاتوروار و مضحک می‌نمایند؟ چه اهمیتی دارد که کلیت داستان نامنسجم و ریخت و پاش است؟ رفت و برگشت‌ها بی‌دلیل است و اضافه؟ دیالوگ‌ها شعاری‌ست؟ بازی‌ها، مخصوصاً بازیگران تازه‌کار، فاجعه است؟ این‌ها کجایش مهم است؟ چه اهمیتی دارد که پایان داستان مثل باقی جاهایش سردستی و خنده‌دار است؟ چه مهم است که آخرش نمی‌فهمیم چه شد؟ اصلاً چه اهمیتی دارد که با رقم میلیاردی که برای فیلمت خرج کردی، چند صد میلیون بیشتر فروش نکردی و از رقابت کنار رفتی؟ … این‌جا ایران است، سینمای ایران است، مهد اتفاقات عجیب و غریب و نشدنی. این‌جا وقتی بوی پول بدهی، خیلی کارهای دیگر هم می‌توانی بکنی؛ می‌توانی باز هم پول بدهی و همین‌طور فیلم بسازی و نفروشد و دوباره بسازی و نفروشد و … بساز، بکن! خون به پا کن اصلاً! این‌که پول داری و می‌توانی هر کاری بکنی، مشکلی نیست، نوش جانت. مشکل از جای دیگری آب می‌خورد. مشکل از تو نیست. این ساز و کار غلط و هردمبیلی ایران/سینمای ایران است که عیب دارد، ایراد دارد. تو به فیلم‌سازی‌ات ادامه بده با پول‌های خودت، شاید در آینده از اشتباهاتت درس گرفتی و فیلم‌های بهتری ساختی. اما سینمای ایران هیچ‌گاه درس نمی‌گیرد و نخواهد گرفت. این‌جا ایران است؛ مهدِ آدم‌هایی که فقط به فکر جیب خودشان هستند؛ آدم‌هایی که جنس‌شان خرده‌شیشه دارد

زیاد جالب نیست در کل ارزش یکبار دیدن داره

سلام.فیلم 480 اصلا صداش نمیاد و خوب نیست.لطفا عوضش کنید وکیفیت خوب رو بزارید

اشغال ترین فیلم صد سال اخیر…برای حامد بهداد متاسفم قشنگ معلومه خودشو به خاطر پول فروخته