عکس نوشته های طنز و خلاقانه ایرانی 26 آذر 1393

ادمین بزرگوار! اگر شما و سایر دوستان بامرام اجازه میدن از کارهای خودم پُست بذارم، بفرمائید؟! (یا فقط بهره مند از بیانات و مطالب دوستان باشم!؟)
امر، امر شما و دوستانه و مانی دیگه قرار نیست یاغی باشه!!!

در پاسخ “آرامش”:
این نوشته از وبلاگ خانمی به‌ نام مژگان برداشته شده، به نظرم خیلی جالبه از یک خانم ایرانی!

یک وقتهایی فکر میکنم مرد بودن چقدر میتواند غمگین باشد. هیچ کس از دنیای مردانه نمیگوید. هیچ کس از حقوق مردان دفاع نمیکند.

هیچ انجمنی با پسوند «… مردان» خاص نمیشود.

مردها نمادی مثل رنگ صورتی ندارند. این روزها همه یک بلندگو دست گرفته اند و از حقوق و دردها و دنیای زنان میگویند.
در حالی که حق و درد و دنیای هر زنی یکی از همین مردها است. یکی از همین مردهایی که دوستمان دارند.وقتی میخواهند حرف خاصی بزنند هول میشوند.

حتی همان مردهایی که دوستمان داشتند ولی رفتند…

یکی از همین مردهای همیشه خسته. از همین هایی که از 18 سالگی دویدن را شروع میکنند. و مدام باید عقب باشند.
مدام باید حرص رسیدن به چیزی را بخورند. سربازی، کار، در آمد، تحصیل…
همه از مردها همه توقعی دارند. باید تحصیل کرده باشند. پولدار، خوشتیپ، قد بلند، خوش اخلاق، قوی… و خدا نکند یکی از اینها نباشند…

ما هم برای خودمان خوشیم!

مثلا از مردی که صبح تا شب دارد برای درآمد بیشتر برای فراهم کردن یک زندگی خوب برای ما که عشقشان باشیم به قولی سگ دو میزند، توقع داریم که شبش بیاید زیر پنجره مان ویالون بزند و از مردی که زیر پنجره مان ویالون میزند توقع داریم که عضو ارشد هیات مدیره ی شرکت واردات رادیاتور باشد.
توقع داریم همزمان دوستمان داشته باشند، زندگی مان را تامین کنند، صبور باشند و دلداریمان بدهند،خوب کار کنند و همیشه بوی خوب بدهند و زود به زود سلمانی بروند و غذاهای بد مزه ما را با اشتیاق بخورند و با ما مهمانی هایی که دوست داریم بیایند و هر کسی را که ما دوست داریم دوست داشته باشند،و دوست های دوران مجردیشان را فراموش کنند و نان استاپ توی جمع، قربان صدقه مان بروند،و هیچ زن زیباتری را اصلأ نبینند و حتی یک نخ هم سیگار نکشند!

مردها دنیای غمگین صبورانه ای دارند.

بیایید قبول کنیم. مردها صبرشان از ما بیشتر است. وقتهایی که داد میزنند وقتهایی هم که توی خیابان دست به یقه میشوند، وقتهایی که چکشان پاس نمیشود، وقتهایی که جواب اس ام اس شب به خیر را نمیدهند،
وقتهایی که عرق کرده اند، وقتهایی که کفششان کثیف است. تمام این وقتها خسته اند و کمی غمگین.
و ما موجودات کوچک شگفت انگیز غرغروی بی طاقت را هم، دوست دارند.
دوستمان دارند و ما همیشه فکر میکنیم که نکند من را برای خودم نمیخواهد برای زیبایی ام میخواهد،
نکند من را برای شبهایش میخواهد؟ نکند من را برای چال روی لپم میخواهد؟
در حالی که دوستمان دارند؛ ساده و منطقی…
مردها همه دنیایشان همین طوری است. ساده و منطقی…
درست بر عکس دنیای ما.
بیایید بس کنیم.
بیایید میکرفون ها و تابلوهای اعتراضیمان را کنار بگذاریم.
من فکر میکنم مردها، واقعأ مردها،
آنقدرها که داریم نشان میدهیم، بد نیستند.
مردها احتمالأ دلشان زنی میخواهد که کنارش آرامش داشته باشند. فقط همین.
کمی آرامش در ازای همه فشارها و استرس هایی که برای خوشبخت کردن ما تحمل میکنند.
کمی آرامش در ازای قصر رویایی که ما طلب میکنیم…
بر خلاف زندگی پر دغدغه ای که دارند، تعریف مردها از خوشبختی خیلی ساده است.
میم مثل مرد …
منم قبول دارم!
سلامتی همه مردای با معرفت…

نشرکنید تا همه بخوانند…
بخدا مردا هم دل دارند…..

تقدیم به تمام آقایون

باید که شیو ه ی سخنم را عوض کنم
شد، شد، اگر نشد، دهنم را عوض کنم

گاهی برای خواندن یک شعر لازم است
روزی سه بار انجمنم را عوض کنم

از هر سه انجمن که در آن شعر خوانده ام
آنگه مسیر آمدنم را عوض کنم

در راه اگر به خانه ی یک دوست سر زدم
این بار، شکل در زدنم را عوض کنم

وقتی چمن رسیده به اینجای شعر من
وقت است قیچی چمنم را عوض کنم

پیراهنی به غیر غزل نیست در برم
گفتی که جامه ی کهنم را عوض کنم

دستی به جام باده و دستی به زلف یار
پس من چگونه پیرهنم را عوض کنم؟!

شعرم اگر به ذوق تو باید عوض شود
باید تمام آنچه منم را عوض کنم

دیگر زمانه شاهد ابیات زیر نیست
روزی که شیوه ی سخنم را عوض کنم

مرگا به من! که با پر طاووس عالمی
یک موی گربه ی وطنم را عوض کنم!

وقتی چراغ مه شکنم را شکسته اند
باید چراغ مه شکنم را عوض کنم

عمری به راه نوبت ماشین نشسته ام
امروز می روم لگنم را عوض کنم

تا شاید اتفاق نیفتد از این به بعد
روزی هزار بار فنم را عوض کنم

با من برادران زنم خوب نیستند
باید برادران زنم را عوض کنم!

دارد قطار عمر کجا می برد مرا؟
یارب! عنایتی! ترنم را عوض کنم

ور نه ز هول مرگ زمانی هزار بار
مجبور می شوم کفنم را عوض کنم

(ناصر فیض)

توضیح: شعر بالا، نقیضه ای بر این شعر آقای “علی داوودی” است:
هر شب میان مقبره ها راه می روم
شاید هوای زیستنم را عوض کنم …